Begin jaren 20. In Londen en
omstreken was er geen rust. De duitsers kwamen overal roet in het eten gooien
en daar moesten duizenden jongeren en volwassen
tegen strijden. 2 jonge knapen
die totaal nog niet klaar waren voor in de oorlog te stappen zijn hier de
centrale personages. Martin wil zijn beste vriend die wel wat ouder is dan hem overtuigen om
tegen de duitsers te gaan strijden. John
is helemaal niet klaar voor deze grote stap in zijn leven en wilt zijn droom om
in Harvard te gaan studeren niet loslaten. Onze twee besten vrienden komen zo
tot verschillende conflicten waardoor hun wegen scheiden. Na een periode gevuld door stilte komt er
eindelijk nieuws, nieuws die het leven van John drastisch veranderd.
 |
| De oorlog van Fictieve helden ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
Ik heb gekozen voor een creatieve opdracht te maken met de bedoeling een
fragment uit 'de Engelenmaker' te herschrijven vanuit een ander standpunt. Als
fragment heb ik het begin van het verhaal gekozen. Het fragment waar verteld
wordt hoe dokter Hoppe aankomt in zijn geboortedorp. De passage dat de dokter
aankomt, werd verteld door een auctoriale verteller, maar ik ga het vertellen
in de ogen van dokter Hoppe.
Het was een woensdag, ik was aan het werk in het ziekenhuis in Bonn. Het
was al redelijk laat op de avond en was bezig aan mijn laatste patiënt. De
operatie verliep zeer goed tot ik het laatste gaatje moest boren in de schedel
van de patiënt. Ik stond onder zware stress door de directie en nog één foutje
zou mijn ontslag betekenen. De operatie ging dus toch niet als gepland en ik
maakte een enorme fout wat ervoor zorgde dat de patiënt overleed. Toen de
operatie gedaan was en ik terug ging naar mijn kantoor wist ik hoe laat het
was, het was gedaan met mijn dokterscarrière in Bonn. Zoals verwacht kreeg ik
de volgende dag mijn ontslagbrief in de brievenbus en was het definitief
gedaan. De volgende dagen was ik hopeloos, ik wist geen raad met mijn leven en
met mijn toekomst. Ik dacht dat het volledig gedaan was met mij als dokter.
Aantal weken later begon ik terug op het rechte pad te komen en had ik het idee
terug te keren naar mijn geboortedorp. Ik besloot mijn drieling te gaan halen
bij mijn buren die oppas waren voor de drieling dankzij mijn zwaar beroep. Ik
had de drieling in de auto vastgemaakt en waren van plan om te vertrekken. Na
enkele keren proberen gaf de auto een doodsignaal. Ik had geen tijd meer om te
wachten op de hulpdiensten en besloot dus maar een taxi te nemen naar Wolfheim.
Met de hulp van mijn beroep wist ik meteen welk taxibedrijf ik kon
bellen. Ik moest namelijk veel naar dit bedrijf bellen, wanneer patiënten naar
huis konden. Het taxi bedrijf stuurde een taxi en voor ik het wist stond de
taxi er. Het was een chauffeur die ik al veel had ontmoet tijdens mijn werk.
Hij herkende mij meteen en bood direct zijn hulp aan. Dit was een leuk begin
van de reis.
Het moment was aangebroken, ik zag het verkeersbord met Wolfheim. Ik
wist niet of ik nu blij moest zijn of net depressief omdat ik hier terug kwam.
Ik begon na te denken over wat ik hier eigenlijk kwam doen en begon een beetje
weg te dromen. Dit was niet uit verveling maar puur om me niet te concentreren
op mijn gevoelens om terug te zijn. Toen we in de straat aankwamen ging ik
bijna van mijn stokje. Ik wist gewoon niet meer waar het noorden was. Ik begon
het idee te krijgen dat ik hier niet moest zijn en gewoon kon verder rijden.
Doen alsof ik hier niet ben geweest was het gedacht, dit kon ik natuurlijk niet
maken tegen over de chauffeur en tegenover mezelf. Het moment was aangebroken.
We stopten voor het huis. Mijn oud huis. Mijn geboorteplaats. Wat een
herinneringen heb ik hier wel niet aan.
De chauffeur was verrast dat een man van mijn niveau in zo een nederig
stulpje kon wonen. Hij zei me eerlijk dat hij niet verwacht had, dat ik dit
huis woonde. Ik was redelijk verrast van zijn woorden, maar hij had snel door
dat zijn woorden niet gepast waren. De chauffeur stapte uit en hielp me met
mijn bagage. Ik bedankte hem voor de moeite en zei: ' Doe ze de groetjes, daar
in Bonn '.
Het lang verwachte moment was dan toch aangebroken. Terug in mijn huis,
terug in mijn stad van herkomst, terug "thuis". Het was de bedoeling
om hier zonder gestoord te worden verder te "werken" aan de
ontwikkeling van de kinderen. Dit plan was niet verlopen zoals ik had verwacht
maar het verliep ook helemaal niet slecht. Ik werd af en toe wat gestoord door
buren of buurtbewoners maar dit was altijd in kleine maten. Toen ik binnen kwam
in het huis stond ik versteld hoe mooi het huis er nog uitzag voor die luttele
jaren dat het leeg stond. Ik had verwacht dat het huis op instorten stond of
dat er overal schimmel was. Dit was het eerste goede nieuws van de dag. Mijn kinderen
en ik zijn ondertussen al 12u onderweg vanaf het punt dat we vertrokken in Bonn
tot de aankomst hier. In het begin van het verblijf wist ik geen raad met
mezelf. Ik begon terug te denken aan de momenten in Bonn, maar zeker aan de
operatie die fataal afliep. Ik begon terug te denken aan hoe ik het had
aangepakt en wat er misgelopen was. Was het niet gewoon een probleem dat buiten
mijn macht stond, of lag mijn fout echt aan de oorzaak van het overlijden.
Omdat mijn gedachten heel de tijd naar de operatie gingen, was mijn onderzoek
hier niks waard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten